Po nitce do kłębka- sznur lawinowy

Data: 3 kwietnia 2012 | Kategoria: Sprzęt

Zwinięty sznur lawinowy firmy Edelrid, widoczna plakietka ze strzałką i odległością w metrach do zasypanego. fot.Wikipedia

Zima nie chce opuścić naszych gór dlatego zapraszam do przeczytania artykułu o historycznym sprzęcie ratowniczym- sznurze lawinowym.

Zanim wynaleziono w latach 6o XX wieku pierwsze skuteczne detektory lawinowe, starano się minimalizować ryzyko związane z zasypaniem – tak powstał pierwszy sznur lawinowy- proste akcesorium mające pomóc w odnalezieniu zasypanego.

Jak czytamy w zeszycie szkoleniowym DAV „Lawinen” z roku 1965 roku:

„(…)Dwudziestometrowy, gruby, czerwony sznur perlonowy nie zabiera już tyle miejsca co jego konopni poprzednicy. Potrzebuje on nie wiele więcej miejsca w kieszeni spodni niż paczka chusteczek(…)”

Warto wspomnieć dodatkowo, że fabrycznie wykonane sznury posiadały plakietki z kierunkiem kopania i odległością do zasypanego.

Gdyby jakiś kawałek sznura wystawał nad powierzchnie lawiniska- co było głównym założeniem jego funkcjonalności- wystarczyło niczym po nitce do kłębka kopać, by odnaleźć zasypanego.

Schemat ideowy działania sznura lawinowego z podręcznika DAV z 1965 roku.

Schemat ideowy działania sznura lawinowego z podręcznika DAV z 1965 roku.

 

Wynalazek ten przypisuje się  Eugenowi Oertelowi, który jako pierwszy miał go zastosować ponad 100 lat temu. Sznur lawinowy będąc jedynym ówczesnym środkiem ułatwiającym odnalezienie zasypanego, poza sondami lawinowymi, znalazł też szybko zastosowanie w wojsku- już od 1915 znajduje się on na etatowym wyposażeniu strzelców górskich armii austro-węgierskiej. Przyspieszenie jego wdrożenia miało  związek m.in. z mnogością ofiar lawin wśród walczących później w Dolomitach wojsk.

Ciekawy sposób noszenia sznura lawinowego na staromodnym klipsie do prania za podręcznikiem DAV z 1965 roku.

Jak to jednak bywa rozwiązania proste nie zawsze znaczą skuteczne, na fali pierwszej krytyki wywołanej raportem Melchoira Schilda z SLF(Instytutu Badania Lawin i Śniegu w Davos w Szwajcarii) w latach 70 XX wieku zaczęto przyglądać się jego skuteczności. Niestety wnioski dla tej metody były druzgocące- aż w 60 % przypadków fantomy zasypane w czasie badań lawinami były zaplątane w taki sznur, całkowicie przykryty śniegiem, tudzież sama linka była oderwana od pasa poszkodowanego. W wyniku tych opracowań w czasie sympozjum ekspertów lawinowych w 1975 roku organizowane przez Fundację Vanni Eigenmann wydano zalecenie wycofania sznurów lawinowych z użycia jako nieskutecznych środków zabezpieczenia.

Mimo tych negatywnych wniosków idea sznura lawinowego wciąż była ulepszana i istnieje do dzisiaj pod postacią LawinenBall oraz FlashAvalanche, a od niedawna urządzenia RotAuf. Nowości te jednak są usprawnione względem pierwowzoru poprzez dodanie do końcówki 6-7 metrowej linki elementu wypornościowego- piłki lub balonu, tudzież zastosowania dużej ilości lekkich taśm odblaskowych. Co ciekawe sznury( a raczej taśmy) nadal mają także zastosowanie w ukraińskich formacjach ratownictwa górskiego.

Ratownicy ukraińscy zabezpieczającyc się podczas sondowania lawiniska sznurami(taśmami) lawinowymi. fot. HPRZ

Zainteresowanych historią sprzętu lawinowego odsyłam również do mojego artykułu o historii detektorów lawinowych.

 

Spodobał Ci się wpis? Podziel się nim ze znajomymi:

Trackbacks/Pingbacks

  1. […] który od pewnego czasu jest konikiem naszego przewodnika UIMLA! We wpisie Po nitce do kłębka- sznur lawinowy poczytacie o magicznym czerwonym sznurku i o tym jak potrafił on jeszcze 30-40 lat temu […]

Zostaw komentarz

CommentLuv badge
Sebastian Fijak
Witam serdecznie!

Zapraszam do wspólnych wędrówek po najpiękniejszych oraz najciekawszych zakątkach Polski i całej Europy.

Na mojej stronie odnajdziesz propozycje eskapad. Gwarantuję, że są to bardzo nieszablonowe wyprawy, w trakcie których poczujesz moc przygody...
sebastian@fijak.pl + 48 784 076 948

Współpracuję

Ostatnie komentarze

Reklama